Wat ik las in dat appje,
was niet wat er stond

Ik kreeg een appje van mijn moeder. Het contact tussen ons was op dat moment al een hele tijd moeizaam. Ik had haar net een brief geschreven waarin ik had verteld hoe ik me voelde en wat ik miste in onze relatie.

Ik las het appje en voelde opluchting (want mezelf uitspreken vond ik al spannend genoeg) en 'eindelijk, ze denkt aan me, ze reageert op me'.
Mijn man las het ook en hij werd boos. Boos op haar, omdat ze me niet leek te zien, helemaal niet reageerde op wat ik had verteld, maar vooral met zichzelf bezig was.

Dat hij zo boos werd, verbaasde me. Wat had ik dan niet gezien? Ik las het nog een keer.

En toen kon ik voelen wat er gebeurde. Door mijn verlangen naar contact en liefde bleef ik hangen bij het simpele feit dat ze had geappt, dat er even aandacht leek voor mij. Daarna had ik mezelf opzij gezet, mijn grenzen letterlijk niet gezien en niet kunnen voelen. Ik was verstrikt geraakt in een oud patroon van verantwoordelijkheid voelen voor haar, voor hoe het met haar ging, en voorbij te gaan aan mezelf en mijn behoeften.

Dat ze niet op mij inging en niet reageerde op wat ik had geschreven, had ik dus helemaal niet door. Ik was ergens anders. Ik had erin gelezen waar ik diep naar verlangde.

Ik had een ander nodig om dit te zien

Dit automatische patroon draaide onzichtbaar in mijn onderbewuste. Ik had niet geleerd om grenzen te zien en te voelen tegenover haar. Dus zag ik het zelf ook niet, tot mijn man er anders naar keek dan ik.
Dat hij zo boos werd, was het moment waarop ik nog een keer las en voelde. En toen zag ik pas wat er in mij gebeurde.

Het was een hele rijke ervaring, die me verder heeft gebracht en anders leerde kijken. Maar vooral anders leerde voelen: dat het eerste gevoel niet altijd klopt. En dat er automatisch gedrag en gedachten onder liggen die ik zelf niet doorzag.

Wat er onder zat

Pas later, toen ik me bewust met mijn gevoelens ging bezighouden, kon ik het langzaam ontrafelen. Dat ik me niet gezien voelde door haar en dat ik elke keer weer op zoek ging naar bevestiging en een vorm van verbinding, die ik niet kreeg. Dat ik door een groot verantwoordelijkheidsgevoel voor haar ging denken en me ging opstellen naar haar behoeften, en mezelf daarbij niet meer kon zien. Dat ik niet durfde te benoemen naar mezelf wat er ontbrak en wat ik miste, uit loyaliteit en om haar te beschermen. Dat alles liet me vaak achter met een onbestemd, leeg gevoel.

Vroeger wilde ik altijd begrijpen hoe en waarom mensen iets wel of niet deden. Een soort van controle en grip krijgen: als ik het maar begrijp, dan kan ik het oplossen of er iets aan doen.

Maar wat me uiteindelijk het meest hielp, was juist een andere stap:
Meer stilstaan en ruimte maken voor mijn gevoelens.
De bereidheid om te onderzoeken wat er echt in mij gebeurde.

Zonder het meteen te willen verklaren of het gedrag van de ander goed te praten. Dit moment, inmiddels jaren geleden, was een sleutelmoment en heeft voor mij veel veranderd en in gang gezet.

Misschien herken je dit

Misschien denk je nu: mijn moeder was niet zo.

Dat kan natuurlijk. Dit gaat niet per se over moeders.

Het gaat over dat moment waarop iemand anders iets ziet in jouw leven of situatie, wat je zelf niet kon zien of voelen. Omdat je gestuurd werd door een onbewust patroon. Gevoed door een verlangen, of een gemis dat al sinds je kindertijd in je leven bestaat. En soms is het niet alleen verlangen. Het is ook bescherming: een deel van je dat je weghield van wat er werkelijk stond of gezegd was, omdat dat op dat moment gewoon te veel was of te eng om te voelen.

Misschien ken je dat ook uit je eigen familie. Dat telefoontje waarna je jezelf weer kleiner of geprikkeld voelde, zonder precies te kunnen zeggen waarom. Dat gesprek waarin je achteraf besefte dat je vooral bezig was met wat de ander nodig had, en niet met wat er in jou gebeurde.

Het gaat over de ontdekking dat je soms niet leest wat er staat of hoort wat gezegd wordt, maar wat je zo graag zou willen. En dat die ontdekking, hoe ongemakkelijk ook, je helpt beter te begrijpen wat er echt in je gebeurt.

Waar lees jij misschien ook liever wat je hoopt of verlangt, dan wat er werkelijk staat?

Er is geen oplossing voor nodig. Alleen de moed om het onder ogen te zien en te voelen wat erachter zit. Daar ligt een nieuw begin: een patroon dat verandert en grenzen die je weer leert voelen.
Zodat je dichter bij jezelf komt en meer met jezelf verbonden blijft 💛.

PS: Heb je hier vragen over of wil je graag iets delen vind ik het leuk om van je te horen. Stuur me dan graag een mailtje of bericht.

{photo credits: dank aan Priscilla du Preez | Unsplash}